| Inleiding
In de jaren ’60 stonden wij afgestudeerde Curaçaose jongeren zoals vele Zuid-Amerikaanse intellectuelen zwaar onder invloed van het Christendom en Marxisme. Met emancipatorische bewegingen rond de wereld zoals de Rote Armee Fraktion, Provo’s, Black Panthers en leiders zoals Debray, Che GueVara, Malcom X als onze role models, richtte ik de Vito-beweging op met als doel om via bewustwordings-processen en revolutionaire acties zoals demonstraties en stakingen een socialistisch onafhankelijk Curaçao model Cuba te stichten met een arbeiders- regering aan het hoofd.
| In mei 1967 mislukte onze eerste poging en belandde ik voor tien dagen in de bak. In mei 1969 waagde ik met de Gomezplein-jeugd, de radicale vakbondsleiders Willy Haize, Wilson Godett, Amador Nita, Harold Martis, Alfred Gitterson, Bebe Royer, Oscar Semerel de knokploeg van Cola Verhey en de nozems van Shon Benchi een tweede poging, die gedeeltelijk lukte. Gedeeltelijk omdat door het standrechtelijk neerschieten in de rug van Wilson Godett en Guitierrez door dezelfde schutter en hetzelfde geweer de geplande en georganiseerde revolutie ontaardde in een anarchie, die uiteindelijk door interventie van legereenheden van de koloniale macht Nederland bedwongen werd. |
 |
|
Stanley Brown: Demonstrant in 1967
(Klik voor een vergroting) |
|
| |
|
|
|
Krantenknipsel opstand 1967
(Klik voor een vergroting) |
|
|
|
Krantenknipsel opstand 1967
(Klik voor een vergroting) |
|
|
Willemstad in brand, 1969
(Klik voor een vergroting) |
|
|
|
|
|
Willemstad werd in brand gestoken. Ik ben maar één keer in mijn leven door een juichende menigte op hun schouders gehesen en dat was op dertig mei 1969 toen het gebouw van Tauber eindelijk in brand vloog en ik beschouw het dan ook nog steeds als de hoogte punt van mijn leven. Er vielen twee doden en honderden gewonden. Ik belandde weer, nu voor vier maanden in de bak. |
De racistische, elitaire, dictatoriale regering van de Democratische Partij moest worden ontbonden en nieuwe verkiezingen werden uitgeschreven waarin ik tot statenlid werd gekozen van de door ons opgerichte Frente Obrero i Liberashon 30 di mei, die 25% van de stemmen behaalde. We hadden de verkiezingen kunnen winnen als de intellectuele Curaçaoënaars met ons hadden meegedaan, maar die verkozen met hun eigen partij URA aan de verkiezingen mee te doen met o.a. Eduardo Cova als no. 4 op de lijst.
Binnen een jaar bedankte ik met inlevering van al mijn functies voor Frente Obrero wegens verre gaande corruptie binnen de partij. In 1982 nadat Frente onder leiderschap van Wilson Godett twee keer aan een verkiezing had deel genomen zonder een zetel te halen, redde ik de partij van de ondergang door in twee achteropeenvolgend verkiezingen de kiesdeler te halen. Dit keer werd ik door opportunisme en negretude de partij uit getrapt.
In 1989 toen de muur van Berlijn ontmanteld werd, stortte ook mijn socialistische ideologie en met haar mijn onafhankelijkheids streven in elkaar, omdat ik inzag dat in deze globaliserende wereld van machtsblokken en vrije markt het communisme niet de ideologische kracht had om van het kapitalisme te winnen en dat onafhankelijkheid zou betekenen een kapitalistische onafhankelijkheid, model Amerika.
Tegenwoordig ben ik een humanistische, democratische, liberale kapitalist die onder invloed van de crisis situatie waarin de wereld verkeert streeft naar integratie met Nederland en Europa. Hiervoor heb ik een politieke partij C-93 opgericht die de enige politieke partij ter wereld is die een N.V. is waarvan u aandelen kunt kopen. Vanaf 100 gulden per stuk met een aanbetaling van tien gulden met een tienjarige aflossing. Niemand ook ik niet kan meer dan 10.000 gulden aan aandelen bezitten.
Bekijk foto's opstand 1967 >>
Bekijk foto's revolutie 1969 >>
Luister naar liedjes revolutie 1969 >>
|
